پیتر زومتور از معمارهایی است که فضا را فقط طراحی نمی‌کند؛ آن را «حس» می‌کند. برای او، معماری قبل از فرم، یک تجربه است؛ تجربه‌ای که از نور، سکوت، دما و مهم‌تر از همه، بافت ساخته می‌شود.

در نگاه او، آنچه یک فضا را ماندگار می‌کند تصویرش نیست، بلکه کیفیت حضورش است. به همین دلیل، در پروژه‌هایی مثل کلیسای Bruder Klaus، به جای تکیه بر پیچیدگی بصری، از ماده و بافت استفاده می‌کند تا فضا را به تجربه‌ای واقعی تبدیل کند؛ دیوارهایی که رد چوب سوخته را در خود نگه داشته‌اند، و فضایی که در عین سادگی‌اش عمیق است.

«بافت» از همین نگاه شکل گرفته است. این‌که اگر فضا با بافت معنی شود، پس متریال هم فقط یک سطح نیست؛ بخشی از تجربه فضاست. ما در بافت، از تولید تا اجرا، روی همین یک چیز تمرکز داریم: ساختن سطوحی که فقط دیده نمی‌شوند، بلکه در فضا «حضور» دارند و «تجربه» می‌شوند.